Categorie Archieven: Krabbels

La Superba flonkert sporadisch

La Superba van Ilja Leonard Pfeijffer gelezen. Matig boek. Het zegt iets over de polderkwaliteit van de Nederlandse literatuur dat deze roman de Libris Literatuurprijs kon krijgen. De inhoud is bijeen gescharreld, want te divers qua invalshoeken en te gezocht het rode draadje met het gevonden been. De vorm, de stijl, is al net zo onevenwichtig. Te frequent te zwaar aangezette lyriek. Geen moment blijkt dat ILP weet dat in de beperking, in het schrappen, in het indikken, in de kale taal, zich de meester toont.
Geen plusje? Toch wel, zelfs een hartverwarmende. La Superba grijpt hoog, is een heuse poging om tot echte literatuur te komen en dat is lovenswaardig in deze tijd, waarin ‘vermaak’ – we worden erdoor overspoeld – ook al wordt versleten voor letterkunst.

Pfeijffer beheerst zijn taal, maar heeft ten diepste niets te zeggen. Zelfs een lang verblijf in Genua verbloemt dat niet. La Superba is het product van een man die graag schrijver wil zijn, die verslingerd is aan deze vorm van zelfbevlekking. ILP verwoordt dat in episode 1 van het derde deel (bladzijden 275, 276). Die anderhalve pagina zijn verwoestend fraai, vertellen alles en rechtvaardigen het lezen van La Superba.

‘Ik vind het tegenwoordig ook niet meer zo’n heel slecht idee om dood te gaan. Vroeger raakte ik in paniek bij de gedachte. Nu begrijp ik dat het niet zoveel uitmaakt hoe ver ik naar het zuiden reis. Overal zal het hetzelfde zijn. Je kunt iets doen of niet doen. Je kunt een stad vinden, vrienden om mee te drinken en cafés om je eigen te maken met vernieuwde, onvermoede passie, maar je weet dat je het allemaal ooit zult verraden voor een nieuwe illusie. En daar schrijf je dan over. Dat is nog de grootste illusie. Ik schrijf alleen maar bij de gratie van gebrek aan vrouwen of drinkmaatjes die mij van het werk houden, in weerwil van mijn wensen. Als Genua echt zo leuk was als ik beweer zou je er niets over horen, mijn vriend. Alles wat ik schrijf is nep, omdat ik niet schrijf als ik mezelf ben. Het is een vlucht uit de realiteit op een wankel vlot van taal, zoals de schepen gingen naar La Merica, zoals ze komen, stumpers naar het beloofde land van Europa.
Ik kan nergens leven dan elders. Ik ga naar het zuiden, zij naar het noorden. Als we sterven is het misschien niet zo erg. Zij aan honger, ik aan dorst en verveling. Het zou een hoop vergeefse dromen schelen.’

Gepost in Hier en nu, Krabbels Reageren uitgeschakeld

Zucht tot vernielen?

Grootste pedonetwerk ter wereld (nog groter dan de katholieke kerk?) opgerold. Foto’s van nucleaire ellende in Japan. Een geleerde uit Groningen die toch blijft pleiten voor deze vorm van energie. Bonus van dik een miljoen voor ING-topman. Mensen in Libië en andere landen in het Midden-Oosten die worden vermoord omdat zij de tirannie zat zijn. Het westen dat toekijkt en slechts oog heeft voor de oliestroom. Pooiers die vrouwen misbruiken, altijd overal. IJdel getetter op het boekenbal van onze intellectuelen. Kluun, wat deed die daar, die twittert ‘zelfs niet getongzoend te hebben’ met Arie Boomsma, ook al zo’n groot schrijver.

En dan zelf lezen in ‘Aantekeningen uit het ondergrondse’ (nieuwe uitgave voor slechts €7,90 bij Atheneum). ‘Wie Dostojevski geen groot schrijver vindt, heeft niet veel van het leven begrepen’, zegt Bas Heijne op de achterflap. Wat mij betreft heeft Bas dit keer gelijk, al staat vast dat de een weer heel andere dingen van het leven begrijpt dan de ander.
Lees verder

Gepost in Hier en nu, Krabbels Reageren uitgeschakeld

Geen vergiffenis

Maandagochtend, de krant, een korte krabbel. Ik zou het niet meer moeten doen, al dat levenslustdodende nieuws tot me nemen.
Vorige week stond er een correct artikel van Kleinpaste (D’66) en Duyvesteijn (PvdA) in de VK. Boodschap: is er geen reden de bevoorrechte positie van godsdienst in de Nederlandse samenleving te handhaven. Geloof is slechts een mening.
Duidelijke taal, geen speld tussen te krijgen. Behalve dan, altijd en eeuwig door gelovigen die er maar niet aan willen dat hun God levend mag zijn, maar dat de onze dood is, of aan twijfel (het mooist) onderhevig.

Er kwam een ingezonden brief van Schenderling, Van den Berg en Heij, waarin waarin werd geclaimd dat religie geen mensenwerk is maar een geopenbaarde waarheid. Vandaag reageerde ene Jan van Hoek daarop. De alleszins begrijpelijke woede die hij verwoordt valt te lezen in Geachte Redactie (http://bit.ly/fxplxn)

Daaronder een artikel van Dirk-Jan Nijsink, historicus en beleidsadviseur voor SGP-jongeren, te lezen op http://bit.ly/gcujpq. Mijn hart kleppert als ik zoveel boosaardigheid lees.
Als er een God bestaat zal hij geen vergiffenis kennen voor dit soort volk. ‘Jij, Dirk-Jan, ik heb je genoeg intelligentie gegeven om na te denken. Maar het ontbrak je aan moed. Je hebt de boel bedot. Je bent bron van ellende geweest. En je hebt mijn wezen niet doorgrond, want ik ken alleen erbarmen met hen die mij ontkend hebben, of aan mij getwijfeld en niet voor allen die uit mijn naam een uitzonderingspositie geclaimd hebben. Niet voor allen die uit mijn naam voor strijd hebben gezorgd. Er is geen plek voor je.’

Gepost in Hier en nu, Krabbels Reageren uitgeschakeld

Op de fiets naar Basra

‘Mogen jouw kinderen tijdens het eten gewoon rond rennen? Mag dat in Marokko?’ ‘Ik kom uit Irak’, zegt Abdel zacht. Hij geeft daarna kalm aan dat het volgens hem overal ter wereld normaal is dat kinderen aan tafel zitten tijdens de maaltijd en niet er omheen rennen. Maar haar gekrulspelde hoofd is alweer onder de kap verdwenen.

Of ik thee wil. Of het ‘net als altijd’ moet. Ik hoor hem amper, verzonken als ik ben in schuldgevoel. Vroeg ik hem al eens naar zijn land van herkomst? Eén keertje, summier. Verder stil gezeten – dat is er vroeger wel ingeramd dat op de kappersstoel zelfs te diep ademen al listig is – en me goedkoop laten kortwieken. Verdorie, Bak.

Ik vond ook Abdel er niet een van het woord. Wel lekker. De hemel zij dank leest hij niet aan je haar af hoe je in je vel zit om vervolgens voor het consult het driedubbele te rekenen. Tondeuse, schaar, snel, goed, ‘geen gel, hé’, betalen en weg wezen, daar kwam het op neer.

Nu ontrolt zich een vriendelijk gesprek na de simpele vraag hoe lang geleden hij Irak ontvlucht is. In het Nederlands. Hoe goed zou mijn Irakees zijn geweest als ik daar in 1994 naartoe was gevlucht uit onbehagen over alle gezeurkees hier?

‘Ik vluchtte nadat mijn twee broers ontvoerd waren. Nee, nooit heb ik hen meer terug gezien.’ Na het bijna zuchten van die zin is het even stil achter mijn rug. In de spiegel zie ik een zweem van vocht in zijn timide ogen. Hij studeerde, maar moest daartoe wel lid worden van de Baath partij van Saddam.
Rustig zet Abdel uiteen door wie en hoe zijn land tot strijdperk is gemaakt, beginnend met de immense Amerikaanse wapenleveranties tijdens de oorlog met Iran. ‘Politiek is vies.’ ‘Politiek is mensenwerk, Jabbar’.

De stekels nog iets korter, nog even de nek uitscheren, de wenkbrauwen minder borstelig maken, oorhaar verwijderen en voortdurend de haartjes wegblazen van hoofd en hals, alles extra zorgvuldig dit keer. Intussen praten we zacht.
‘Ga je ooit definitief terug?’ ‘Ja, dat wil ik wel.’ ‘Dan ben ik mooi mijn kapper kwijt.’ ‘Dan kom je toch naar Basra.’ ‘Tsja, ik kom altijd op de fiets.’
Abdel glimlacht, ingetogen, gewond. Ach, hoe graag noteer ik de korte ontspanning op zijn lieve gezicht.

Gepost in Hier en nu, Krabbels Reageren uitgeschakeld

Zee, zon, zijn

Zilver licht, zover als het oog reikt. Zomaar komt het goede tot je. Lopen. Luisteren. Geen gedachte houdt stand bij de stevige golfslag. De zee neemt weg. En als er nog een greintje verlangen zou resteren om iets te bedenken, dan is er nog de wind die het voorhoofd schoon waait.
Lees verder

Gepost in Hier en nu, Krabbels Reageren uitgeschakeld

Blij met taalverruwing PVV?

Vermoeiend, zucht, zo’n artikel van Adri Duyvesteijn in de Volkskrant. Kop: Discriminatie of bot taalgebruik? Over zijn eigen partij, de PvdA? Verrassend, nee, de PVV. Hetzelfde is in andere bewoordingen, altijd netjes, altijd onderhuids beschimpend, al honderd keer gezegd en geschreven. Geeuw, uitgekauwd, erg vervelend, hoe trap je een open deur uit zijn voegen.
Lees verder

Gepost in Hier en nu, Krabbels Reageren uitgeschakeld