Maandelijks Archief: maart 2011

‘Anders’

(‘titelsong van de CD ‘Anders’)

Anders

‘kom zoon, voor de draad ermee
dit gaat niet goed zo
ik kan je niet zien lijden
vertel me je pijn
zeg wat er mis is
ik wil niets dan jou helpen’

‘het is de leegte in mijn hart
dat ik niks van de dingen snap
het is de angst die me wurgt
gek te worden
alles leidt tot niets
dan teveel leed overal
dus waarom, papalief, moet ik nog verder?’

‘maar zo gaat het leven niet zijn
de pijn wordt draaglijk
wie niet meer zoekt, zal vinden
leef bij de dag
en laat maar komen
want dan komt het zoetjes’

‘maar ik ben daarover geen baas
mijn hoofd krijg ik niet meer stil
het leven vraagt en ik kan geen antwoord geven
ik zit en ik denk
terwijl de wereld verder raast
ik ben gek, ik ben vreemd, ik ben anders’

Gepost in Gedane zaken, Liedjes Reageren uitgeschakeld

Geen vergiffenis

Maandagochtend, de krant, een korte krabbel. Ik zou het niet meer moeten doen, al dat levenslustdodende nieuws tot me nemen.
Vorige week stond er een correct artikel van Kleinpaste (D’66) en Duyvesteijn (PvdA) in de VK. Boodschap: is er geen reden de bevoorrechte positie van godsdienst in de Nederlandse samenleving te handhaven. Geloof is slechts een mening.
Duidelijke taal, geen speld tussen te krijgen. Behalve dan, altijd en eeuwig door gelovigen die er maar niet aan willen dat hun God levend mag zijn, maar dat de onze dood is, of aan twijfel (het mooist) onderhevig.

Er kwam een ingezonden brief van Schenderling, Van den Berg en Heij, waarin waarin werd geclaimd dat religie geen mensenwerk is maar een geopenbaarde waarheid. Vandaag reageerde ene Jan van Hoek daarop. De alleszins begrijpelijke woede die hij verwoordt valt te lezen in Geachte Redactie (http://bit.ly/fxplxn)

Daaronder een artikel van Dirk-Jan Nijsink, historicus en beleidsadviseur voor SGP-jongeren, te lezen op http://bit.ly/gcujpq. Mijn hart kleppert als ik zoveel boosaardigheid lees.
Als er een God bestaat zal hij geen vergiffenis kennen voor dit soort volk. ‘Jij, Dirk-Jan, ik heb je genoeg intelligentie gegeven om na te denken. Maar het ontbrak je aan moed. Je hebt de boel bedot. Je bent bron van ellende geweest. En je hebt mijn wezen niet doorgrond, want ik ken alleen erbarmen met hen die mij ontkend hebben, of aan mij getwijfeld en niet voor allen die uit mijn naam een uitzonderingspositie geclaimd hebben. Niet voor allen die uit mijn naam voor strijd hebben gezorgd. Er is geen plek voor je.’

Gepost in Hier en nu, Krabbels Reageren uitgeschakeld

Ome Piet

(column uit de oude Leids Dagblad-doos)

Mijn ome Piet is vandaag begraven. Misschien heeft niemand daar wat mee te maken, met het verscheiden van mijn oom. Misschien zegt u als lezer wel: ‘Wat heeft die oom van jou ooit betekent voor Leiden? Heeft hij iets van zo’n belang gedaan, dat over zijn heengaan geschreven moet worden? Nee, dat niet. Mijn oom behoorde niet tot de welbespraakten, niet tot de mannen die de taal, dus de leugen, zo beheersen dat zij ‘dingen van belang’ kunnen doen.

Hij is gewoon maar ‘ome Piet’ geweest. Een man die zijn best heeft gedaan. Mogen we daar even aandacht voor, voor alle ome Pieten die vertrekken of al vertrokken zijn na een leven lang plichtsgetrouwheid.
Lees verder

Gepost in Algemeen, Columns, Gedane zaken Reageren uitgeschakeld

Ajax streelt de hals van Spartak

Een toevoeging aan de commentaren bij het verlies (0-1) van Ajax tegen Spartak Moskou. Die zijn te lovend. ‘Ajax doet zichzelf tekort’. ‘Beste wedstrijd Ajax onder De Boer’. Toch vallen er ook minder vrolijke kanttekeningen te plaatsen.
Lees verder

Gepost in Columns, Hier en nu Reageren uitgeschakeld

Op de fiets naar Basra

‘Mogen jouw kinderen tijdens het eten gewoon rond rennen? Mag dat in Marokko?’ ‘Ik kom uit Irak’, zegt Abdel zacht. Hij geeft daarna kalm aan dat het volgens hem overal ter wereld normaal is dat kinderen aan tafel zitten tijdens de maaltijd en niet er omheen rennen. Maar haar gekrulspelde hoofd is alweer onder de kap verdwenen.

Of ik thee wil. Of het ‘net als altijd’ moet. Ik hoor hem amper, verzonken als ik ben in schuldgevoel. Vroeg ik hem al eens naar zijn land van herkomst? Eén keertje, summier. Verder stil gezeten – dat is er vroeger wel ingeramd dat op de kappersstoel zelfs te diep ademen al listig is – en me goedkoop laten kortwieken. Verdorie, Bak.

Ik vond ook Abdel er niet een van het woord. Wel lekker. De hemel zij dank leest hij niet aan je haar af hoe je in je vel zit om vervolgens voor het consult het driedubbele te rekenen. Tondeuse, schaar, snel, goed, ‘geen gel, hé’, betalen en weg wezen, daar kwam het op neer.

Nu ontrolt zich een vriendelijk gesprek na de simpele vraag hoe lang geleden hij Irak ontvlucht is. In het Nederlands. Hoe goed zou mijn Irakees zijn geweest als ik daar in 1994 naartoe was gevlucht uit onbehagen over alle gezeurkees hier?

‘Ik vluchtte nadat mijn twee broers ontvoerd waren. Nee, nooit heb ik hen meer terug gezien.’ Na het bijna zuchten van die zin is het even stil achter mijn rug. In de spiegel zie ik een zweem van vocht in zijn timide ogen. Hij studeerde, maar moest daartoe wel lid worden van de Baath partij van Saddam.
Rustig zet Abdel uiteen door wie en hoe zijn land tot strijdperk is gemaakt, beginnend met de immense Amerikaanse wapenleveranties tijdens de oorlog met Iran. ‘Politiek is vies.’ ‘Politiek is mensenwerk, Jabbar’.

De stekels nog iets korter, nog even de nek uitscheren, de wenkbrauwen minder borstelig maken, oorhaar verwijderen en voortdurend de haartjes wegblazen van hoofd en hals, alles extra zorgvuldig dit keer. Intussen praten we zacht.
‘Ga je ooit definitief terug?’ ‘Ja, dat wil ik wel.’ ‘Dan ben ik mooi mijn kapper kwijt.’ ‘Dan kom je toch naar Basra.’ ‘Tsja, ik kom altijd op de fiets.’
Abdel glimlacht, ingetogen, gewond. Ach, hoe graag noteer ik de korte ontspanning op zijn lieve gezicht.

Gepost in Hier en nu, Krabbels Reageren uitgeschakeld

Zee, zon, zijn

Zilver licht, zover als het oog reikt. Zomaar komt het goede tot je. Lopen. Luisteren. Geen gedachte houdt stand bij de stevige golfslag. De zee neemt weg. En als er nog een greintje verlangen zou resteren om iets te bedenken, dan is er nog de wind die het voorhoofd schoon waait.
Lees verder

Gepost in Hier en nu, Krabbels Reageren uitgeschakeld

Verkeerd

(van de CD ‘Anders’)

Verkeerd

zie, hoe de aarde crepeert
hoor hoe de leugen regeert
we doen ’t zo verkeerd

maar zie je dan het mooie niet
en hoor je niet ons hemels lied
van macht en kracht
van praal en pracht
meelei is een ziekte
want de boom die bloeit
werpt altijd een schaduw
die de ander verfoeit

hoor, hoe de arme huilt
terwijl de rijke uitpuilt
de geest is zo vervuild

maar of je huilt of dat je lacht
de sterkste heeft de meeste macht
de een zijn brood
is de ander zijn dood
je kunt het wel bestrijden
maar het leven is wreed
het recht van de sterkste
bezorgt de zwakke leed

maar elk mens heeft zijn recht
en hij is niemand’s knecht
dat is waarvoor ik vecht

jij droomt van iets dat niet bestaat
er is geen goed en ook geen kwaad
de jacht op een prooi
is niet lelijk of mooi
je kunt de stroom niet keren
dingen zijn als ze zijn
en wil je dat niet leren
dan leef je eeuwig in pijn

Gepost in Gedane zaken, Liedjes Reageren uitgeschakeld

Welk ‘iets’ meneer De Boer?

Niemand die dan vraagt waarmee meneer De Boer precies bezig is, als die nog weer eens, nu ter verklaring van de verwijdering van El Hamdaoui uit de selectie, aangeeft met ‘iets’ bezig te zijn. Enfin, sportjournalistiek. Geen enkele reden om al die voetballers nog op mediatraining te doen, niemand vraagt wat.
Zo had het gekund.
Lees verder

Gepost in Columns, Hier en nu Reageren uitgeschakeld

Parallelaarde!

Zaterdagavond, een krabbel. Net mijn krant uit, nu weer de Volkskrant. Veel pagina’s, weinig tot me genomen. Al dat gekakel, terwijl we toch van de maan af bezien allen even groot zijn. En dan, ai, ook zelf nog eens bijdragen aan de in de decibellen onmeetbaar grote spraakverwarring. Meer toevallige meningen zijn er dan zandkorrels in de Sahara. En iedereen heeft gelijk. ‘Alles umsonst’. Weg willen. Waar is het klimaat prettig en een huisje aan de kust nog betaalbaar?
Lees verder

Gepost in Columns, Hier en nu Reageren uitgeschakeld

‘En alles is zinvol omdat we samen zijn’

Dagen van het woord, dagen van doen. Er zijn was groots vandaag. Geen verlossend woord nodig. Stap, stap, kijken, zien, horen en voor en achter het almaar gelukzaliger, vermoeider lijf gelijkgestemden weten, vrienden, vriendinnen. Veel gedeeld, vakanties, dat viltje na twee weken Zwarte Woud: ‘Alles is zinloos, maar alles is zinvol omdat we samen zijn.’
Zo’n dag was het, superieur aan alle denkdagen.
Lees verder

Gepost in Columns, Hier en nu Reageren uitgeschakeld