Gereutel

Gaan, niet gaan? Een oud gevoel dringt zich op. Deze dinsdagavond mag niet zomaar verloren gaan. De uitagenda. Volksmuziek, Iers, Schots, live, in café De Tregter. Ik weet wat gaat komen. Muziek, drank en briljante observaties die daags erna beschonken blijken, onnavolgbaar, niet bruikbaar. Maar soms verdient de avondroes voorrang boven de katterige volgende dag. Ooit schreef ik ‘bewustzijn is een wond’. Zelfhulp aan de tap helpt niet. Toch doen. Lees verder

Gepost in Columns Leidsch Dagblad, Hier en nu Reageren uitgeschakeld

Leeg

Mijn moeder had het gezegd, ik zeg het, dat de wind nog dun is deze ochtend. Flauw prikt de zon door de sluierbewolking, de beheerste zee voorziend van zilveren glans. Wat is het strand toch smal. Alweer. Het schuim jaagt me bijna de duinen op. Hebben de golven definitief een stuk land ontvreemd? Nu ja, het vaartloos geploeter door het zachte wegzakzand is goed voor de benen.
Het Wantveld, mijn geliefde strandtent benoorden de afwatering in Katwijk, staat er al. Ik passeer, want heb me voorgenomen dit keer op stand te dubben, wikken en wegen. Er moet een besluit worden genomen, wat tamelijk complex is voor een verslaafde aan her- her- heroverwegen. Plussen, minnen, optellen, aftrekken, vermenigvuldigen en het dan nog niet weten. Dat ga ik doen in het mondaine strandpaviljoen van Huis ter Duin. Je bent op leeftijd, de laatste jas heeft geen zakken, dus het mag wat kosten. ‘Een groene thee graag.’ Lees verder

Gepost in Columns Leidsch Dagblad, Hier en nu Reageren uitgeschakeld

‘Historisch verlies’?

Die lente waarover ik vorige week repte laat op zich wachten. Wind, kou, regen, loop ik straks met doorweekte pijpen door de stationshal. Veldwerk ga ik er verrichten, aangespoord door de alarmerende kop woensdagochtend in deze krant: ‘Historisch verlies voor Leiden.’ Dramatische woorden gesproken door wethouder Jan-Jaap de Haan in reactie op het definitief sluiten van het LAKtheater na dit seizoen. Wat daarvan te vinden?
‘Meneer, als ik vragen mag, komt u uit Leiden? Weet u dat uw stad een historisch verlies heeft geleden? Het LAKtheater gaat dicht.’ ‘Het wat? Ach, theater, man, daar kom ik toch niet. Lugdunum is mijn club. Sluiten omdat ze poen tekort komen? Nou, dan gaan die deftige kakbezoekers toch meer voor hun kaartje betalen. Moet zeker weer subsidie naartoe. En de voetbal dan?’ Lees verder

Gepost in Gedane zaken Reageren uitgeschakeld

Hortus ontluikt!

Even een lusje langs de Waterlelie, de stijlvolle muziektent in De Leidse Hout. Hier raakte ik ooit in gesprek met Arend, vaste bewoner van Endegeest. Het was koud, ons beider neus liep en het was al maart. Maar Arend nam mijn twijfel over het al dan niet komen van de lente weg: “Meneer, het is nog elk jaar goed gekomen.” Zo ging het. Zo gaat het. Ook deze week waren er weer signalen dat de mens aan veel kan sleutelen, maar niet aan de seizoenen. Het wordt lente, wis en waarachtig. Lees verder

Gepost in Gedane zaken Reageren uitgeschakeld

Geluk ontleed

Op naar museum Boerhaave, waar een uur radio wordt gemaakt met als titel ‘Op de snijtafel: geluk’ Radio 5, Hoe?Zo!, ‘s avonds van acht tot negen, wetenschappers aan de tand gevoeld over onderwerpen als ‘digitale liefde’, ‘liegen’, of ‘geluk’. Zeg nou zelf, vroeger was geluk heel gewoon, maar nu knutselen we ieder voor zich aan ons welbevinden. En we komen niet meer weg met ‘ik ben zo blij dat ik een stukje van de wereld ben, dat ik wijsjes van de sijsjes en de merels ken’.
Ik deel het Theatrum Anatomicum met skeletten. Een aantal hangt me boven het hoofd. De rest beweegt en spreekt nog. Vroeger werden in deze fraaie houten arena lijken ontleed, doorgaans resten van misdadigers. Professor Mirjam Sprangers van het AMC, die doorgeleerd heeft over oorzaak en gevolg van ziek zijn, prijst zich gelukkig dat er geen lijk op de snijtafel ligt. ‘Wat niet is, kan nog komen’, voeg ik haar monter toe. Maar er zal alleen met woorden gesneden worden in het begrip geluk. Lees verder

Gepost in Gedane zaken Reageren uitgeschakeld

Happy happie

‘Lekker eten in uw buik, een gezonde baby in de hare.’ Die spreuk op het mannentoilet van Langebrug 60 vat Happietaria kernachtig samen. Ga je eten in dit tijdelijke restaurant dan steun je de moeder- en kindzorg in Chhatisgarh (deelstaat India). Dat wil ik wel, lekker schranzen en bij elke hap proeven dat je goed doet.
Fijne ontvangst door frisse studentes. Het tafeltje is voor twee gedekt, geeft niet, midden in de schone lounge heb ik goed overzicht. Prettige pianomuziek van Wibi, gezellig geroezemoes en in de vensterbank vuur. Had de brandweer nog hiernaast gezeten, er was zeker ingegrepen. Nu passen die vlammen wonderwel bij de warme, opgewekte sfeer.
Ik zit alleen en zie mezelf terug in het kleine restaurant van Whispering Palms (‘als ik zoek ben, zit ik daar, schat’), een resort bij de Great Barrier Reef. Alleen, in kennelijke staat en na uren prutsen met woorden toe aan contact. ‘Wat bestelt u, sir?’ ‘Aanspraak. Staat er ook aanspraak op de kaart.’ Lees verder

Gepost in Gedane zaken Reageren uitgeschakeld

Mensen

‘Daar waar het doodloopt, zit Papegaaisbolwerk’. De donkere man die vroeg in de ochtend bij min 8 al buiten op de grond zit, wijst me de weg naar de slaapplek voor alle mannen en vrouwen die geen eigen dak meer boven het hoofd hebben. Het woord ‘doodloopt’ zal me in de loop van de ochtend nog in het hoofd schieten.
Wie ik ben, wat ik kom doen? Nogal wiedes. Coen zal de bewoners later bestempelen als ‘een familie’. En daar breek ik met mijn schrijfblokje dan in. Hoe vaak fiets je hier als Leidenaar niet langs, geen weet hebbend van de daklozenopvang. Nu mag ik me zomaar mengen tussen de mensen wier leven vastgelopen is. Elvira komt opstandig buurten bij de beveiligers. De hele wereld heeft het gedaan. ‘Ik heb fucking geld op mijn rekening staan, maar geen fucking pasje om te pinnen.’ Lees verder

Gepost in Gedane zaken Reageren uitgeschakeld

Onwijs

Geen venster te ontdekken. Jammer. Dat zit zo: ik ben dagen na de heropening van de Boeddhazaal in Volkenkunde terug op de plaats des (on-)heils. Buiten staat een straffe noordooster en ik zou deze ruimte middels het tegenover elkaar openzetten van de ramen eens flink willen luchten, ja, zelfs een beeldenstorm willen ontketenen. Dat, hupsakee, die bronzen afgietsels van de diverse Boeddha’s heen zouden vliegen. Lees verder

Gepost in Gedane zaken Reageren uitgeschakeld

‘Ja, daarom’

De tijd in de sluis tussen de deuren duurt lang. Als je eindelijk de bruinbeige hal mag betreden ben je inderdaad oud genoeg voor dit Oegstgeester bejaardentehuis, al zal daar tegenwoordig een vlottere benaming voor zijn. Hoe het komt, ik weet het niet, maar eenmaal binnen durf ik als altijd niet meer vrij adem te halen. Benauwend. Eens per zoveel weken overkomt me dit, zijnde op weg naar de bloedprik op verdieping 3. Lees verder

Gepost in Gedane zaken Reageren uitgeschakeld

Allureloze entree

Altijd iets met stations gehad. De rails die horizonten openen. Rijtuigen van weemoedige allure die je verplaatsen in een nog menselijk tempo. Landschap dat je ziet veranderen, stiller, leger worden, waarna enkele eerste huizen de bewoonde wereld weer aankondigen. Treinreizen! Wat is úw mooiste stationservaring? Was die in Leiden? Lees verder

Gepost in Gedane zaken Reageren uitgeschakeld